Հեռավար աշխատանք: Թվաբանություն 17.06.19

Ջոն Հոլթ “Մանկական հաջողությունների երաշխիքը”

Այս գրքում Հոլթը փորձում է նկարագրել երեխաների, իսկ որոշ դեպքերում՝ նաև մեծահասակների, ովքեր լիարժեք օգտվում են իրենց մտածելու ունակությունից: Ներկայացվող երեխաներից մի քանիսը սովորում են դպրոցում, մյուսները դեռ այդ տարիքին չեն հասել:

Ես կառանձնացնեմ հինգ պնդում, որոնց հետ համաձայն եմ:

  1. Փոքրերն առավել ընդունակ են սովորելու, քան մեծերը: Կարճ ասած՝ երեխաները ուսման այնպիսի ձև են օգտագործում, որը համապատասխանում է իրենց կյանքի պայմաններին, քանի դեռ մենք չենք խանգարում նրանց:
  2. Դպրոցը կարող է լինել այն վայրը, որտեղ բոլոր երեխաները ոչ միայն ֆիզիկապես են մեծանում, և որտեղ ավելանում են նրանց գիտելիքները, այլև զարգանում են նրանց հետաքրքրասիրությունը, համարձակությունը, ինքնավստահությունը, անկախությունը, հնարամտությունը, կենսունակությունը, համբերատարությունը, տեղեկացվածությունը ը ըմբռնողականությունը:
  3. Որպեսզի վստահենք երեխային, մենք պետք է մեզ վստահենք:
  4. Մարդկային մտածողությունը խորհրդավոր գաղտնիք է և այդպիսին կմնա միշտ: Անգամ ամենախելացի, ինքնադիտողական մեծ պաշարով օժտված ազնիվ մարդուն շատ տարիներ կպահանջվեն, որ հասկանա իր գլխում տեղի ունեցող երևույթների ամենաչնչին մասն անգամ: Մենք ինչպե՞ս կարող ենք իմանալ, թե ինչ է կատարվում մյուս մարդու գլխում:
  5. Ուսուցիչներն ու մանկավարժները պետք է իմանան այն, ինչ արդեն բավական վաղուց հայտնի է. նախ՝ կենդանի ու հաճելի զգացումները ավելի հեշտ են հիշվում, երկրորդ՝ հիշողությունը ավելի լավ է աշխատում, եթե նրան չեն հարկադրում, հիշողությունը ջորի չէ, որին կարելի է քշելով շարժել:

3 պնդում, որոնց հետ համաձայն չեմ.

  1. ”Դպրոցներն ավելի շատ են կառչում այն սխալ գաղափարից, որ կրթությունն ու ուսուցումը արտադրական գործընթացներ են, որոնք պետք է պլանավորել մինչև մանրագույն դետալները և պարտադրել պասիվ ուսուցիչներին ու առավել պասիվ աշակերտներին”:– Կարծում եմ, որ պետք է նախորոք պլանավորել հաջորդ օրվա աշխատանքը:
  2. Ավելին, մենք երեխաների մեծամասնությանը համոզում ենք, որ իրենք բելորովին ընդունակ չեն մտածելու գոնե դպրոցի պսյմաններում կամ ցանկացած իրավիճակում, երբ խոսքը բառերի, խորհրդանիշերի կամ վերացարկված մտածողության մասին է: Երեխաներն իրենց «դմբո» ու անընդունակ են համարում բարդ, դժվարին կամ ուղղակի մի նոր բան սովորելու ու հասկանալու համար:— Կարծում եմ, որ երեխաների արած սխալների մեջ առաջին հերթին մեր մեղավորությունը պիտի փնտրենք:
  3. Միայն քիչ թվով երեխաներ են ընդունակ այնպես լավ սովորելու դպրոցում, ինչպես մենք ենք ցանկանում:— Կարծում եմ, որ առաջին հերթին ամեն ինչ սովորեցնողից է կախված:

Սեյմոն Սոլովեյչիկ «Երես առած երեխաներ»

Հոդվածում խոսվում է բազմաթիվ երևույթների մասին,բայց հիմնական դրույթը այն է, որ երեխան պետք է երես առնի, քանի որ այն երեխան ով երես է առնում կարողանում է պաշտպանել իրեն, ի տարբերություն այն երեխաների, ում երես չեն տվել:

Ինքս ունեմ երեխա և շատ դեպքերում ինքս երես եմ տալիս նրան, բայց իհարկե չանցնելով դաստիարակության սահմաններից:

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s